مبين ضرورت بازدهى است . همچنين است آياتى از قبيل : * ( و مالكم لاتقاتلون فى سبيل الله و المستضعفين من الرجال و النساء و الولدان . ) * 17 . عطف به نمرهء 15 : در مكتب رهبانيت مسيحى كه به قول راسل معتقد است از دو خوشبختى و از دو بدبختى يكى را بايد انتخاب كرد ، زهد به معنى برداشت نكردن از دنيا به خاطر برداشت كردن از آخرت است ، زيرا اين دو برداشت با يكديگر متعارضند . و بنا بر مكتب مانوى و همهء كسانى كه بدن را زندان روح مىدانند و معتقدند اين زندان بايد شكسته شود تا روح كامل نورانى از اين زندان آزاد شود ، برداشت نكردن در حكم سعى براى خرابى زندان است . ولى در مكتب اسلام اين برداشت كم كردن براى بازدهى زياد است كه محصولش در همين دنياست . چيزى كه هست ، محصول زهد در اين دنيا چيزى است كه به سود آخرت هم هست * ( ( الدنيا مزرعة الاخرة ) . ) * نكتهء اساسى اين است كه انسان با برداشت زيادتر ، بهتر از عهدهء وظايف و مسئوليتها و تعهدهاى انسانى خود بر نمىآيد ، برعكس با برداشت كم مىتواند بازدهى زياد داشته باشد و تعهدات خود را انجام دهد . زهد و آزادى معنوى ر . ك : ورقه هاى فلسفهء زهد : برداشت زياد ، آدمى را زبون ، ترسو ، وابسته ( نه وارسته ) ، ذليل ، منحط ، دنيازده و پست مىسازد . اميرالمؤمنين در جملهء معروف خود در نامه به عثمان بن حنيف آنجا كه مىفرمايد : * ( و كأنى بقائلكم يقول اذا كان هذا قوت ابن ابى طالب فقد قعد به الضعف عن قتال الاقران و منازلة الشجعان . الا و ان الشجرة البرية اصلب عوداً . . . ) * مىخواهد بفرمايد اتفاقاً برداشت زياد موجود زنده را ضعيف و ناتوان مىكند . موجود زنده تنها از بهره ورى و برداشت زياد نيرو نمىگيرد عامل سختى و مواجهه با مشكلات در عين برداشت كم ، بهتر و بيشتر سبب تقويت موجود زنده مىگردد